برای ساختن یک شبکه پایدار و دفاع پذیر باید اجزای آن را دقیق بشناسید. تجهیزات شبکه همان قطعات فیزیکی هستند که ارتباط و تعامل بین دستگاه ها را ممکن می کنند، بدون آن ها هیچ بسته ای به مقصد نمی رسد و هیچ گفت وگویی بین سیستم ها شکل نمی گیرد.

تجهیزات شبکه چیست؟

وقتی از تجهیزات شبکه چیست حرف می زنیم منظور همه ابزارهایی است که جریان داده را از نقطه ای به نقطه دیگر منتقل می کنند. این ابزارها مسیر می سازند و سیگنال را تقویت می کنند و بسته ها را هدایت می کنند و میان فناوری های ناهمگون ترجمه انجام می دهند.

انواع تجهیزات شبکه

در یک شبکه رایج معمولاً با چند عضو اصلی روبه رو هستید. هاب، سوئیچ و روتر و پل نقش اتصال قطعات نزدیک را بر عهده می گیرند. گذرگاه و مودم و تکرارکننده و نقطه دسترسی نیز در اتصال دادن فضاهای متفاوت و توسعه پوشش سیگنال به کمک شما می آیند. در ادامه هر کدام را ساده و روشن مرور می کنیم تا تصویر انواع تجهیزات شبکه برای شما کامل شود.

هاب یا Hub

هاب چند دستگاه را به هم وصل می کند و همان سیگنال دریافتی را بی کم وکاست برای همه پورت ها می فرستد. اگر مسیر طولانی باشد نقش تقویت کننده را هم بازی می کند تا افت سیگنال جبران شود. هاب هیچ فیلتری انجام نمی دهد و فقط فرستنده ای است که همه را صدا می زند و منتظر می ماند گیرنده درست پاسخ دهد.

این عضو ساده خانواده اتصال در لایه فیزیکی مدل OSI کار می کند. بسته به نیاز می تواند تک پورتی یا چندپورتی باشد. اگر ورودی دیجیتال باشد هاب آن را به صورت بسته عبور می دهد و اگر ورودی آنالوگ باشد به شکل سیگنال می فرستد و همین سادگی دلیل محبوبیتش در سناریوهای آموزشی است.

سوئیچ یا Switch

سوئیچ شبکه از هاب باهوش تر است چون آدرس سخت افزاری بسته را می خواند و فقط همان پورت مقصد را درگیر می کند. این رفتار مدارهای مجازی می سازد و هم کارایی را بالا می برد و هم شنود تصادفی را سخت تر می کند. سوئیچ می تواند در لایه پیوند داده کار کند و در صورت چندلایه بودن در لایه شبکه هم وظیفه های محدودی شبیه روتر انجام دهد.

روتر یا Router

روتر بسته را از میان دریاچه ای از تجهیزات به مسیر درست می فرستد. دستگاهی باهوش و آگاه از همسایه ها است. اغلب می توان آن را طوری تنظیم کرد که مثل یک فایروال مبتنی بر فهرست های کنترل دسترسی عمل کند.

روتر می تواند شبکه داخلی را به چند زیرشبکه تقسیم کند و با روترهای دیگر ناحیه های مستقل بسازد. جدول های مسیریابی با پروتکل های شناخته شده به روز می شوند. RIP و OSPF و BGP هر کدام بسته به مقیاس و سیاست شما کاربرد دارند.

مسیرها می توانند ایستا یا پویا باشند. در حالت پویا روتر همسایه ها را می شناسد و جدول خود را بر اساس اطلاعات تازه اصلاح می کند. روتر در لایه شبکه کار می کند.

پل یا Bridge

پل دو میزبان یا دو بخش شبکه را به هم وصل می کند. به این ترتیب می توانید شبکه بزرگ را به بخش های کوچک تر تقسیم کنید تا ترافیک داخلی بماند و ازدحام کمتر شود. پل فقط در لایه فیزیکی و لایه پیوند داده کار می کند.

گذرگاه یا Gateway

گذرگاه در لایه انتقال و لایه نشست مدل OSI فعال است. وقتی دو قلمرو با استانداردها و پروتکل های متفاوت باید با هم حرف بزنند وظیفه ترجمه با گذرگاه است. این دستگاه می تواند بین خانواده OSI و خانواده TCP IP پل بزند و شبکه های مستقل را با سیاست ها و الگوریتم های مسیریابی متفاوت به هم متصل کند.

مودم یا Modem

مودم داده دیجیتال را برای عبور از خط تلفن آنالوگ آماده می کند. در مبدأ سیگنال دیجیتال را به آنالوگ با فرکانس های مشخص تبدیل می کند و در مقصد برعکس. ارتباط معمولاً از راه پیوند سریال و رابط RS-232 برقرار می شود.

در بسیاری از دسترسی های خانگی DSL از مودم استفاده می شود و در شبکه های کابلی هم مودم ترمینال نهایی برای شناسایی مشترک است. مودم در لایه فیزیکی و لایه پیوند داده نقش دارد.

تکرارکننده یا Repeater

تکرارکننده سیگنال دریافتی را تقویت می کند تا مسیر طولانی تری را طی کند. اگر طول کابل از حد استاندارد بیشتر شود کیفیت افت می کند. تکرارکننده این افت را جبران می کند. این دستگاه در لایه فیزیکی فعال است و فقط توان سیگنال را بالا می برد و محتوای داده را تغییر نمی دهد.

نقطه دسترسی یا Access Point

اکسس پوینت معمولاً بی سیم است و در لایه پیوند داده کار می کند. می تواند پلی باشد میان شبکه اترنت کابلی و دستگاه های بی سیم یا در قالب روتر بسته ها را بین نقاط مختلف منتقل کند. یک WAP از فرستنده و گیرنده تشکیل می شود و شبکه محلی بی سیم می سازد. بسته به اندازه محیط ممکن است به چند نقطه دسترسی نیاز داشته باشید تا پوشش کامل شود.

نتیجه گیری

شناخت دقیق تجهیزات شبکه و جایگاه هر کدام در مدل OSI به شما امکان می دهد شبکه ای متناسب با نیاز سازمان طراحی کنید که هم کارا و هم امن باشد. اما طراحی خوب کافی نیست. برای نگه داشت امنیت و دسترس پذیری باید وضعیت تجهیزات شبکه را پیوسته پایش کنید تا خرابی سخت افزاری یا خطای پیکربندی یا نشانه های حمله را زود تشخیص دهید و پیش از آنکه سرویس از دسترس خارج شود اصلاح کنید.